Η κίνηση του Πρόβος Francesca Eleuteri

Άμστερνταμ, από πολιτιστική άποψη, ήταν το τελευταίο αιώνα μια ανταλλαγή μεταξύ κινήματα της τέχνης από τη Μεγάλη Βρετανία, την Κεντρική Ευρώπη και από τη γαλλο-βελγική. Όλα τα καλλιτεχνικά ρεύματα και τάσεις που έχουν προσγειωθεί στην ολλανδική πόλη είχε ως ειδικό κοινό που επηρεάζουν την κοινωνία. Η δράση των Πρόβος, οι αναρχικοί επαναστάτες που είχαν αναγνωριστεί στο μηδενισμό ντανταϊστική, είναι μια υποδειγματική εκδήλωση αλλά δεν είναι απομονωμένη.

Το 1947 ίδρυσε την ομάδα CoBrA, του οποίου το όνομα προέρχεται από τις τρεις πόλεις καταγωγής των μελών που ανήκουν σε: Asger Jorn από την Κοπεγχάγη έχουμε, αντί να έρχονται από τις Βρυξέλλες και Alechinsky Dotremont, ενώ το Άμστερνταμ Karel Appel, Κορνέιγ, Σταθερή και Nieuwenhuis Lucebert.

Στα χρόνια όταν η Αμερική με πρωταγωνιστή τον Wolf Vostell, Fluxus, John Cage και ο Joseph Beuys και Maciunas, τη Γερμανία, πραγματοποίησε εκδηλώσεις του στο Άμστερνταμ το Σεπτέμβριο του 1962 βλέπει επίσης τη δημιουργία αυτής της νέας μορφής έκφρασης γεννήθηκε επίσημα το 1959 με τον Allan Kaprow Εκδηλώσεις για την έκθεση 18 σε 6 μέρη. Μουσείο Stedelijk ανοίγει Dylaby en Bewogen Beweging Daniel Spoerri που μετατρέπει δύο αίθουσες του μουσείου: ένα σκοτεινό λαβύρινθο γίνεται στην οποία οι επισκέπτες εκτίθενται σε διάφορες αισθητικές εμπειρίες, όπως ζεστές και υγρές περιοχές, διαφορετικούς τύπους ιστών, ακούγεται Οι οσμές και στο δεύτερο δωμάτιο κινήθηκε προς τους πίνακες του 1800 και στο πάτωμα, οι τοίχοι είναι κρεμασμένα αντί των γλυπτών.

Η περίοδος των εξήντα στην Ολλανδία χαρακτηρίζεται από ένα άκαμπτο πολιτικό συμβιβασμό μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών δυνάμεων, την οικονομική και κοινωνική, της χώρας Zuilen ένα καθορισμένο σύστημα, δηλαδή οι ​​τέσσερις πυλώνες που είναι πρωτεύουσα, το εμπόριο, Καθολικοί και Προτεστάντες. Το σύστημα έρχεται χωρίς μια αποτελεσματική αντιπολίτευση, μια φιλελεύθερη χώρα που, εν όψει των προκλήσεων Πρόβο δείχνουν μια ισχυρή αυταρχική δομή.

Το 1965 εμφανίστηκε στο Άμστερνταμ για πρώτη φορά αισθάνομαι την εφημερίδα, υπό τη διεύθυνση του φοιτητή φιλοσοφίας Roel Van Duyn. Η κίνηση ήταν έτσι φτιαγμένο που είναι γνωστό ότι Πρόβο πόλης. Το κίνημα γέννησε μια επανάσταση η οποία, θεωρώντας τη χώρα όπου έλαβε χώρα, «δεν είχε πραγματικό λόγο να διαμαρτύρονται," παραθέτοντας τα λόγια του Aad NUIS, καθηγητής πανεπιστημίου ο οποίος μελέτησε το φαινόμενο. Η απάντηση έγκειται στο γεγονός ότι σε μια χώρα όπως η Ολλανδία, θεωρείται ένα καταφύγιο άνεσης και ηρεμίας, αισθάνθηκε την ανάγκη να ακυρώσει ή τουλάχιστον, να υπονομεύσει την ίδια την ύπαρξη αυτής της κατεστημένης τάξης, προκαλώντας τον.

Ο όρος «Πρόβο» επινοήθηκε για πρώτη φορά από τον Ολλανδό Buikhuizen κοινωνιολόγος σε μια συγκαταβατική περιγραφή του Nozems, η ομάδα των επαναστατών, που γέννησε ένα κίνημα. Roel Van Duyn, ήταν ο πρώτος που θα αναγνωρίσει το κρυμμένο δυναμικό των Nozems το 1965 και δήλωσε: ". Είναι δουλειά μας να μετατρέψουν την επιθετικότητά τους σε μια επαναστατική συνείδηση" Εμπνευσμένο από τον αναρχισμό, από Ντανταϊσμός, Γερμανός φιλόσοφος Herbert Marcuse, και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, Van Duyn, ένας ντροπαλός και εσωστρεφής πνευματικής, σύντομα έγινε η κινητήρια δύναμη πίσω από το περιοδικό Πρόβο. Αλλά ενώ, Van Duyn, είχε εργαστεί στη θεωρητική δραστηριότητα των Πρόβος, ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που αγοράστηκαν αμέσως το άλλο συν-ιδρυτής του Robert Jasper Grootveld, μια πρώην καθαριστικό τζαμιών και καλλιτέχνης του δρόμου ο οποίος, κατά τα πρώτα 60 χρόνια, προσέλκυσε ένα τεράστιο αριθμό ανθρώπων στο Άμστερνταμ με παραστάσεις που θυμίζουν τα τεκταινόμενα. Κάλεσε τις μάζες ως «κατάπτυστο Plastic People", αφιερωμένο αποκλειστικά στον καταναλωτή και ο σκοπός του ήταν να βρει έναν τρόπο να αφυπνίσει τις δημιουργικές ένστικτα των ανθρώπων. Van Duyn, στη συνέχεια αφιερώθηκε στη διάδοση των ιδεών του κινήματος των φοιτητών και μεταξύ των πιο μορφωμένων κύκλους, ενώ Grootveld με στόχο την αντιμετώπιση των ίδιων καλλιτεχνών του δρόμου αποστολή.

Τον Ιούνιο του 1965, οι Πρόβος, ανακοινώνοντας την κυκλοφορία της εφημερίδας τους, που δημοσίευσε το μανιφέστο τους:

ARI είναι μια μηνιαία για τους αναρχικούς, Πρόβος, μπήτνικς,

κουκουβάγιες, μύλοι, jailbirds, απλά στυλιτών Simoni,

μάγοι, ειρηνιστές, τρώγοντας τηγανητές πατάτες, τσαρλατάνοι, φιλόσοφοι,

μεταφορείς μικρόβιο, γαμπρούς πραγματικό επιδειξίες, χορτοφάγος, συνδικαλιστές,

Santa Claus, νηπιαγωγούς, αναδευτήρες, πυρομανείς, βοηθοί βοηθός,

Οι άνθρωποι που το μηδέν syphilitics, μυστική αστυνομία και άλλες τέτοιες όχλο.

Provo έχει κάτι ενάντια στον καπιταλισμό, τον κομμουνισμό,

Ο φασισμός, η γραφειοκρατία, το μιλιταρισμό, ο επαγγελματισμός, η

δογματισμό και τον αυταρχισμό.

Provo πρέπει να επιλέξει μεταξύ μιας αντίστασης και ενός απελπισμένου

εξαφάνιση υποχωρητική.

Provo υποκινεί αντίσταση στο μέτρο του δυνατού.

Provo έχει επίγνωση του γεγονότος ότι τελικά χάσει, αλλά δεν

μπορεί να περάσει τη δυνατότητα να ασκούν τουλάχιστον μία

ακόμη ειλικρινή προσπάθεια να προκαλέσει την κοινωνία.

Provo θεωρεί την αναρχία ως πηγή έμπνευσης για

αντίσταση.

Provo θέλει να αναβιώσει την αναρχία και το διδάσκουν στους νέους.

Provo ΚΑΙ «μια εικόνα.

Μετά τη δημοσίευση του Μανιφέστου, η κίνηση θέσει σε εφαρμογή τις προκλήσεις εναντίον της μοναρχίας και την αστυνομία. Οι δράσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν μετά από τη λεγόμενη «Λευκή Σχέδιο», που εκπονήθηκε από τον Constant Nieuwenhuis. Το πρώτο από αυτά ήταν η Witte Fietsen σχέδιο, δηλαδή το «Λευκό Σχέδιο ποδηλάτων» παρουσιάζεται ως η απόλυτη λύση για την «αστική τρομοκρατία ενός μοτέρ μειονότητας." Η ιδέα, που προτάθηκε από τον βιομηχανικό σχεδιαστή Luud Schimmelpenninck, περιελάμβανε το κλείσιμο του κέντρου για το αυτοκίνητο, φυσικά, αντικαθίσταται από ποδήλατα διαθέσιμα δωρεάν από την πόλη. Θα πρέπει να έχουν βαμμένα άσπρα, να εξασφαλίσουν τη διαθεσιμότητα, θα πρέπει σίγουρα να κλειδωθεί με την αλυσίδα. Ο δημιουργός εγγυάται ότι, με αυτόν τον τρόπο Άμστερνταμ έχουν επιτύχει μεγάλα οικονομικά οφέλη.

Οι Πρόβος τεθεί σε εφαρμογή το έργο και αρχικά εγγύηση 50 ποδήλατα, αμέσως κατασχέθηκαν από την αστυνομία με την κατηγορία της υποκίνησης σε κλοπή. Άλλα σχέδια «λευκά» έγιναν, ωστόσο, να θυμάστε αυτές που ονομάζεται «Σχέδιο Θύμα Λευκό", "Παιδιά του Λευκού σχέδιο", "λευκό περίβλημα Σχέδιο" και "Η γυναίκα του Λευκού Σχέδιο», το οποίο προέβλεπε τα οφέλη και φυσικά στην ελεύθερη βοήθεια παραλήπτες των έργων.

Η στρατηγική που αναπτύχθηκε από Van Duyn, χαρακτηρίστηκε από τον ιδεαλισμό συμμερίζεται και η αναρχική αντίληψη που διέπνεε την ομάδα, αλλά με την πάροδο του χρόνου έγινε ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα το οποίο είδε επίσης τη συμμετοχή των σπουδαστών της φιλοσοφίας στις εκλογές του Συμβουλίου του Άμστερνταμ. Το θεωρητικό μάθημα του κινήματος δέχθηκε επίθεση από μια ενέργεια που πρόδωσε τα ιδανικά των αναρχικών ιδεών και αποκομμένη από μόνη της μια περιθωριακή ομάδα.

Από τις λέξεις που χρησιμοποιούνται στην αφίσα είναι σαφές ότι οι Πρόβος δεν ήταν καθόλου παραπλανητική για τη δυνατότητα μιας πραγματικής επιτυχίας του έργου. Η κίνηση σε αντίθεση με το γκρίζο εξωφρενικές δημιουργική τρέλα της ολλανδικής πολιτικής ζωής, ένα είδος σοκ για να ξυπνήσει από το λήθαργο των πολιτών της, θεωρείται πολύ παθητική και κομφορμιστικό. Δεν επρόκειτο αρχικά να γίνει μια πολιτική δύναμη στην κυβέρνηση, καθώς αυτό πήγε ενάντια στην ίδια την ουσία της κίνησης, αλλά με την πάροδο του χρόνου, ορισμένα μέλη πίστευε στη δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης.

Οι εκδηλώσεις το βράδυ του Σαββάτου από την ομάδα συνήθως λάμβαναν χώρα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, κοντά στο άγαλμα Het Lieverdje, Spui στην περιοχή του Άμστερνταμ. Οι εκδηλώσεις συχνά έληξε με την άφιξη της αστυνομίας που συνέλαβε τους συμμετέχοντες αρκετές φορές. Το 1966 είδε για πρώτη φορά η συμμετοχή των καλλιτεχνών στην Αμβέρσα από Πρόβο. Ήταν πρόχειρα για τα τεκταινόμενα από τον Hugo Groenplaats Panamarenko Heyrman και Βέρνης Lohaus, διακόπηκε από την αστυνομία.

Το κίνημα των Πρόβο συνέχισε την υλοποίηση δράσεων και προκλητική διαδήλωση έξω από τη Μπενελούξ, αρχικά στο Λονδίνο, όπου οι ακτιβιστές είχαν προσκληθεί να συμμετάσχουν all'happening Καταστροφή στην Τέχνη Συμπόσιο οργανώνεται από τον Gustav Metzger.

Μια άλλη μεγάλη ομάδα της πρόκλησης Πρόβο καταγράφηκε το 1967, για το γάμο της πριγκίπισσας και μελλοντική βασίλισσα Βεατρίκη με τον Γερμανό Πρίγκιπα Κλάους φον Arnsberg, πρώην μέλος της ναζιστικής Βέρμαχτ. Ήταν σε θέση να διαταράξουν την πομπή των συζύγων και των ζωντανών τηλεοπτικών ρίχνοντας βόμβες καπνού που κάλυψε τα πάντα με μια πορτοκαλί ομίχλη. Πρόβο θα λιώσει στη δημόσια 15η Μαΐου του 1967 στο Vondelpark τη στιγμή τη μεγαλύτερη επιτυχία, για να αποφύγετε μια παρωδία του εαυτού του, και να τονίσει το γεγονός ότι δεν τους πραγματικούς στόχους που προτείνονται.

Η επιλογή μιας χώρας όπως οι Κάτω Χώρες και ερωτήματα ανέκυψαν στο οποίο τα μέλη της ομάδας ανταποκρίθηκαν με αυτά τα λόγια: «Δεν μπορούμε να πείσουν τις μάζες, και ίσως ούτε που σε νοιάζει. Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτό το μάτσο των απαθής, τεμπέλης, ηλίθιος κατσαρίδες (...). Αλλά είναι πιο πιθανό ότι ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση παρά να πυροβολήσει ούτε μία επανάσταση στην Ολλανδία. (...). Δεν είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να μετατρέψουμε αυτόν τον κόσμο εν ριπή οφθαλμού, σε έναν ιδανικό κόσμο. Όλες οι μεταρρυθμιστές, συμπεριλαμβανομένων και των αναρχικών, λησμόνησαν να λάβουν υπόψη τους ανθρώπους, το "ανθρώπινο παράγοντα", όπως λένε. Ο μέσος άνθρωπος είναι ένας τρώει λάχανο, μη παραγωγικές, μη δημιουργική, μη πρωτότυπο, ένας ανόητος χωρίς κριτικό πνεύμα που αντιδρά συναισθηματικά κλπ.?. Ένας που του αρέσει να περιμένω στην ουρά στα ταμεία. Δεν λέμε από την πλευρά μας ότι κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει ή ότι ήθελε, αλλά πιστεύουμε ότι η μάζα των Ευρωπαίων δεν είναι σε θέση να εξελιχθούν ... Τούτου λεχθέντος, θα σας πω:. Μην το μεταφέρετε στην εξουσία σας " Οι Ολλανδοί φαίνεται έτσι σε θέση να πραγματοποιεί μια επανάσταση που θα αφυπνίσει τις μάζες σε μια κοινή κατάσταση ακινησίας, για το κίνημα αυτό βρήκε τις ρίζες του σε μια φιλελεύθερη Άμστερνταμ με ένα υπόστρωμα της ανησυχίας και της μισαλλοδοξίας.

Francesca Eleuteri