Ακριβώς η κίνηση της αδικίας
Ακριβώς η κίνηση της αδικίας του Massimo Cimarelli
Θεωρούμε ότι η παγκόσμια οικονομική κατάρρευση υπό το έκπληκτο βλέμμα των κυβερνήσεων ανίκανοι προσπαθούσαν να προσκολληθούν σε ένα ξερό κλαδί, σάπια τώρα, έδειξε ότι ο χρόνος κάθε αδυναμία, αλλά συνεχίζει να αυξάνεται ως το μόνο πραγματικό σύστημα σε μια συνεχή αναζήτηση νέων λύσεων δεν γνώριζε, και αν η τρέχουσα λογική δεν θα έχουν, ποτέ ένα τέλος στην ίδια τη φύση της κρίσης: την οικονομική κρίση, η κρίση ενός συστήματος που έχει αντικαταστήσει κάθε ανθρώπινη αξία την πάροδο του χρόνου ο άνθρωπος κάνει ένα υπο-ανθρώπινη τελειότητα που δεν μπορεί παρά για να απολαύσετε πολλές και της δουλείας τους. Θυμίζει την ιστορία του Ζεν Βουδισμού του πιθήκου για να πάρει ένα καρύδι κολλάει το χέρι του μέσα στον κορμό του ένα κοίλο δέντρο, αλλά να προσπαθούμε να βγάζουμε λάφυρα της δεν είναι πλέον σε θέση να τραβήξει το χέρι του έξω να καρυδιάς, πολύ μεγάλο για την τρύπα, το αρνηθούμε αυτό. Ο πίθηκος, αλλά επιμένει ότι όλες οι προσπάθειές του είναι μάταιες: το παξιμάδι δεν έχει καμία πρόθεση να φύγει. Το μικρό ζώο βρίσκεται σε αδιέξοδο: σφίγγοντας το παξιμάδι δεν μπορεί να έρθει με το χέρι. Ωστόσο, η μαϊμού χρειάζεται λίγη προσπάθεια να ξανακερδίσουν την ελευθερία τους σε αφήσει να πάει αρκετά!
Κάθε μέρα βλέπουμε μαζικές απολύσεις, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, τις τραγωδίες εκείνων που δεν μπορεί να υποστηρίξει τον εαυτό του ή την οικογένειά του, και όλο αυτό θεωρείται ως μια τεράστια αδικία, σαν αυτό που είναι σωστό, θα πρέπει να χαθεί: το δικαίωμα όπως ευημερία, την άνεση και το ηθικό. Για άλλη μια φορά, ο πίθηκος δεν αφήνει την πρίζα.
Ακριβώς επειδή είναι, σύμφωνα με το νόμο, δεν είναι δίκαιο εν μέρει ή προσωρινά, αλλά ορίζεται ο νόμος αμετάβλητο, αιώνιο: την τελειότητα ενός διπλού πλατεία και συνεχίζει στην αδυσώπητη τους κύκλους της, η οποία είναι η ίδια ένα χρόνο, λαμβάνει τη μορφή ιδεογραφική άπειρο ως οριζόντια οκτώ.
Δίκαιος είναι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουμε το νόμο, άδικο ό, τι μας απομακρύνει από το Νόμο, το οποίο είναι μέσα μας ή έξω μας. Το ανθρώπινο ον, αντί να χάνουν κάθε χρόνο την υποστήριξή του, εκτός ίδια, ακυρώνονται, ας πάει, κραυγές, κραυγές, κραυγές και καλλιεργεί μια μνησικακία ενάντια σε εκείνους που τον στέρησε από μικρά πράγματα του χωρίς να γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο ο ίδιος υποβαθμίζει κλάμα και ότι δεν χάνει εκείνο το Ε '.
Πού είναι οι κυβερνήσεις; Θεωρητικά έχει ανατεθεί η διαχείριση, διαχείριση και επίλυση, με την προσαρμογή του δεύτερου νόμου, αντί να παίρνουν από τη μάσκα και να δείξουμε το πραγματικό πρόσωπο της δημοκρατικής δαίμονες από τη μάζα που τους εξέλεξαν, ανίκανοι μια πράξη ηρωισμού, καθώς είναι σε θέση να παρέχει τέτοιο δικαίωμα. Συνδεδεμένο με αυτό που έχουν και αφορούσε μόνο με την κατοχή και την έγκριση των άλλων, σε μια δίνη και εγωιστικό δημαγωγού, προτείνει, κατά τη χρήση και την κατανάλωση τους, νέες λύσεις.
Για προσκόλληση στο παρελθόν και το μέλλον, και που αποκαλύπτεται με την προσκόλληση σε ό, τι είχατε και τι έχετε στην κατοχή σας, είστε μακριά από τον εαυτό τους και από το κέντρο τους. Ξεχνούν την «εδώ και τώρα» του Ζεν. Ποιος, για την άγνοιά τους ή την έλλειψη πνεύματος, θα λέμε ότι οι δυτικές έννοιες βουδιστές είναι μακρινό, ξένο και άγνωστο κόσμο, θα μπορούσε εύκολα να θυμάστε όταν φοράει τη μάσκα ενός καλός Χριστιανός, ότι χρησιμεύει μόνο ως ένα ακόμη καταφύγιο και υποστήριξη, Ματθαίος 6,34: "Μην ανησυχείτε για το αύριο, για αύριο θα ανησυχήσει για τον εαυτό του. Κάθε μέρα έχει αρκετά κόπο του. ».
Δεν υπάρχουν νέες καινοτομίες ή τις λύσεις που πρέπει να επιδιωχθεί, αξιολογεί εκ νέου, επανεξετάζουν και, από τον αληθινό εαυτό μας, χωρίς υποστήριξη, αλέστε το δεύτερο νόμο και την παράδοση η αξία αυτής της κρίσης, η οποία μπορεί να είναι μια πραγματική δυνατότητα αναγνώρισης της Ακριβώς, το Αληθινό.
Όλοι τώρα αναγκάζεται να επιλέξει ποια πλευρά του ποταμού να είναι: μεταξύ πιθήκων και των δούλων ή μεταξύ εκείνων που μπορούν να ονομάζονται άνθρωποι.
Μέγιστη Cimarelli
